அவளிடம் சொல்ல..

மொழியிடம் கடன் கேட்டேன் – ஓர் கவிதை.
அவளிடம் என் எண்ணம் எல்லாம் சொல்ல – கடன் பெற்றேன்.!

வழியில் காகிதம் வாங்க நினைத்தேன் – எழுத.!

மறந்தே நடந்தேன் அவள் அருகில் செல்ல.!

அவள் நிழல் விழுமிடம் நான் நின்னேன்,

அவள்..! என்னவள்..!
என்ன, என்று புருவம் உயர்த்த..!

கடன் வாங்கிய கவிதை கரைய தொடங்கியதே..!

என் மொழியும் மௌனம் ஆனதே..!

அவள்..!

கன்னம் தொட்டு போகும் கூந்தலோ ,
காதோர கம்மலோ ,
இதழலோர புன்னகையோ,
இவை மூணும் அவள் என் மேல் தொடுக்கும் மூன்றாம் உலகப் போரோ..?

அவள் கை அசைத்து என்னை எழுப்ப நினைத்தாள்,
ஆனால் கண் படாதா காற்று அவள் விரல் பட்டு உரை நிலை கொண்டதே,
என்னிடம் ஜாக்கிரதை என்றதே..!

கவிதை கரைந்ததே
என்னை தொடர்ந்து அவளிடம்
என் மொழியும் தோற்றதே..!

என் எண்ணம் எல்லாம் சொல்ல,
நான் என்ன செய்ய..?

அவளிடம் ஒன்றும் இல்லை என்றேன்
அவள் முன் சிறு புன்னகையோடு நின்றேன்..!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: